Pocket Mystery · fragment śledztwa
Kto zjadł trzecią rybę?
Akta nr 0 · łatwa · tak zaczyna się sprawa i tak toczy się rozmowa.
Wstęp do sprawy
Witaj w Dworku pod Różą, gdzie wczoraj odbyło się wesele roku. A przynajmniej tak głoszą social media i plakat w piwiarni pana młodego.
Pracujesz w firmie cateringowej, która przywiozła jesiotra. Dziś rano państwo młodzi nie wstają z łóżka, przyjezdni goście z rodziny panny młodej pakują się w milczeniu, a ty masz rozliczyć porcje. Dziesięć zamówionych, dwie podane państwu młodym, siedem zutylizowanych, a rachunek nadal się nie zgadza. Brakuje jednej porcji, tej trzeciej.
Paweł Majzel jest celebrytą. Czytaj: jest znany z tego, że jest znany. Prowadzi kraftową piwiarnię w Katowicach i właśnie ożenił się z Bereniką Sławą, uroczą dziewczyną zatrudnioną w rodzinnym bistro, młodszą od niego mniej więcej o pół życia. Na torcie weselnym szczerzy zęby pan młody, a panna młoda skromnie widnieje w tle. Na weselu miało być światowo, więc pan młody uparł się na kuchnię fusion, choć bliżej mu do podstarzałego lowelasa niż do luksusowego celebryty. Witold, szef kuchni i właściciel Twojej firmy, Catering Chochelka, wybił mu to z głowy i stanęło na bezpiecznym menu włoskim. Jedno dziwactwo Paweł jednak przeforsował: jesiotra, na specjalne życzenie pana młodego.
Ledwo przebrzmiały nuty pierwszego tańca państwa młodych („Taki jestem Maxi Kaz” T-Raperów znad Wisły), a już o świcie rozbolały pierwsze brzuchy. Nikt nie chce się przyznać, że zjadł brakującą porcję. Witold zarzeka się, że zostawił talerzyk w kuchni i nawet zrobił zdjęcie fantazyjnej kompozycji. Wypadałoby ustalić, kto ją zjadł. Po pierwsze, żeby sprawdzić, czy ta osoba żyje. Po drugie, żeby ją przeprosić, bo jeśli jesiotr był taki, jak podejrzewa połowa sali, to ktoś właśnie przeżywa bardzo długi poranek.
W każdej chwili możesz zajrzeć do notatnika (przycisk w teczce), żeby przejrzeć, co już wiesz, poprosić o „podpowiedź” albo złożyć oskarżenie przyciskiem „Oskarżam”. Od czego zaczynasz?
Ty
Idę do kuchni i proszę Witolda o listę porcji.
Mistrz gry
Kuchnia lśni jak sala operacyjna. Noże ze stali damasceńskiej leżą w równym rzędzie, a nad tym wszystkim króluje Witold w nieskazitelnie białym fartuchu. Podaje dwie kartki, jakby wręczał nuty partytury.
– Prego, wszystko czarno na białym. Dziesięć porcji zamówionych, due podane państwu młodym, sette zutylizowanych, o tu, protokół z podpisem, kwadrans po północy. A ósma, rezerwowa, leżała na półce w chłodni numer dwa.
Otwiera chłodnię, odsuwając zasuwę. Na półce stoi pusta blacha.
– Wyszedłem o wpół do pierwszej, porcja była cała. Mam zdjęcie, kompozycja degna di un museo. A teraz? Niente.
Co robisz?
Ty
Idę do państwa młodych i pytam, jak się czują.
Mistrz gry
Apartament nowożeńców pachnie miętą i rozpaczą. Paweł leży na kanapie z ręką na brzuchu, Berenika siedzi skulona pod kocem, blada jak obrus.
– Stres przed życiem rodzinnym – oznajmia Paweł, po czym krzywi się boleśnie. – No dobrze. Mam wyjątkowo wrażliwy żołądek, nienawykły do prostackiej diety. Weroniczko, skarbie… a nie, Bereniczko, podaj wody.
Berenika podaje szklankę i odpowiada cicho:
– Oboje od świtu tak samo. Brzuch, mdłości, całe rano w łazience na zmianę.
Co robisz?
Ty
Rozmawiam z wodzirejem, pytam, jak się czuje.
Mistrz gry
W holu, przy stoliku pod oknem, siedzi Julian „Kaowiec” Królewski w okularach przeciwsłonecznych, choć słońce ledwie przebija się przez firanki. Przed nim stoi szklanka wody i sucha bułka z jednym skromnym ugryzieniem.
– Jak się czuję? Like a superstar after the tour – mówi, siląc się na uśmiech. – Migrena, darling, choroba zawodowa artystów. Poprawiny odwołałem, bez wodzireja to nie ma sensu, a ja dziś muszę mieć ciemno i cicho.
Odłamuje okruszek bułki i odkłada go z powrotem na talerzyk.
Co robisz?
… fragment urywa się tu, żeby nie zdradzać rozwiązania.
Gracz pisze własnymi słowami, dokąd idzie i o co pyta, a mistrz gry odgrywa świadków i podejrzanych. Ta rozmowa to zapis rozgrywki testowej; w prawdziwej grze każdy ruch wygląda inaczej.